Instrukcja różnicowania z wykorzystaniem sztucznej inteligencji

Zróżnicowane nauczanie, opisane przez Carol Ann Tomlinson, dostosowuje cztery elementy: treść (czego uczniowie się uczą lub jak uzyskują do tego dostęp), proces (jak to rozumieją), produkt (w jaki sposób pokazują uczenie się) i środowisko uczenia się. Nauczyciele różnicują się na podstawie gotowości, zainteresowań i profilu uczenia się. Sztuczna inteligencja najlepiej pasuje do treści i procesów: wyrównywanie tekstów, tworzenie rusztowań i tworzenie wielopoziomowych praktyk. Do tego służą narzędzia takie jak Diffit, które pobierają tekst lub temat i tworzą wersję na wybranym poziomie czytania z listami słownictwa i pytaniami. Ogólne chatboty mogą wykonywać podobną pracę za pomocą wyraźnego monitu. Zaoszczędzony czas jest realny, gdyż ręczne napisanie trzech wersji lektury może zająć cały wieczór. Głównym ryzykiem jest podlewanie. Uproszczony tekst, który pomija kluczowe pojęcia lub zastępuje precyzyjne słownictwo niejasnymi słowami, daje niektórym uczniom mniej do nauczenia się, a nie inną drogę do tej samej nauki. Dobre, wyrównane wersje zachowują podstawowe idee i ważne terminy oraz dodają wsparcie, takie jak definicje, krótsze zdania i elementy wizualne. Drugim ryzykiem jest stałe śledzenie: jeśli ci sami uczniowie zawsze otrzymują najłatwiejszą wersję, oczekiwania spadają. Pozwala to uniknąć elastycznego grupowania, przydzielanego ponownie w oparciu o najnowsze dowody. Rusztowanie, termin wprowadzony przez Wooda, Brunera i Rossa w 1976 roku i często łączony ze strefą najbliższego rozwoju Wygotskiego, oznacza tymczasowe wsparcie, które jest usuwane w miarę wzrostu kompetencji. Sztuczna inteligencja ułatwia dodawanie podpór, ale nauczyciele muszą także zaplanować ich wygaszanie. Powszechnym błędnym przekonaniem jest to, że zróżnicowanie oznacza dopasowanie instrukcji do „stylów uczenia się”, takich jak uczniowie wzrokowi lub słuchowi. Przegląd przeprowadzony w 2008 roku przez Pashlera i współpracowników znalazł niewiele dowodów na to, że dopasowanie nauczania do stylów uczenia się poprawia wyniki. Zróżnicowanie jest lepiej ugruntowane w gotowości i dowodach potwierdzających to, co uczniowie obecnie rozumieją.