Czy sztuczna inteligencja zastąpi farmaceutów?

Praca w aptece dzieli się na dwa główne rodzaje. Pierwszym z nich jest umieszczenie odpowiedniego produktu w odpowiedniej butelce: wprowadzenie recepty, przeliczenie, etykietowanie, sprawdzenie zgodności produktu i zarządzanie zapasami. Drugim jest podjęcie decyzji, czy lek jest odpowiedni dla danego pacjenta. Oznacza to sprawdzenie dawki pod kątem czynności nerek, wykrycie interakcji, poradnictwo, dostosowanie terapii i współpracę z lekarzami przepisującymi lek. Automatyzacja wkracza od dziesięcioleci w pierwszy rodzaj. Szpitale od dawna korzystają z automatycznych szafek do wydawania leków i systemów karuzelowych, a liczenie w sklepach detalicznych wykonują obecnie roboty wielkogabarytowe i punkty centralnego napełniania. Wizja komputerowa i skanowanie kodów kreskowych przyspieszyły kontrolę produktów. Drugi rodzaj jest trudniejszy do zautomatyzowania. Wymaga kontekstu, którego często brakuje w oprogramowaniu, np. tego, co pacjent faktycznie przyjmuje, na co go stać i co jest skłonny zrobić. Wiąże się to także z odpowiedzialnością prawną. W Stanach Zjednoczonych stanowe rady farmacji regulują, kto może weryfikować i wydawać leki, a za tę pracę odpowiada licencjonowany farmaceuta. W niektórych stanach dozwolone jest sprawdzanie technologii, w ramach którego przeszkoleni technicy sprawdzają wypełnienia innych techników w określonych ustawieniach. To przenosi kontrolę z farmaceutów na techników, a nie na oprogramowanie. Powszechnym błędnym przekonaniem jest to, że sztuczna inteligencja wyjaśnia zamknięcia aptek detalicznych i napięcia kadrowe. Naciski te wynikają głównie z ekonomiki refundacji, w tym niskich marż za wydawanie i umów menedżera świadczeń aptecznych, a także obciążenia pracą i wypalenia zawodowego. Duże modele językowe umożliwiają sporządzanie informacji o lekach, odpowiadanie na pytania i podsumowywanie wykresów. Mogą jednak powodować pewne błędy, dlatego ich wyniki wymagają sprawdzenia przez farmaceutę. Zawód ten zmienia pozycję w kierunku pracy klinicznej. Przykłady obejmują rezydencje i certyfikaty komisji, przychodnie opieki ambulatoryjnej, umowy o współpracy w zakresie praktyk, usługi typu „testuj i lecz”, farmakogenomika oraz propagowanie uznania za podmioty świadczące opiekę zdrowotną, którym można płacić za usługi kliniczne. Tam, gdzie te role są finansowane, wartość farmaceuty w mniejszym stopniu zależy od liczby zrealizowanych przez niego recept.