NastępnyNastępny poradnik
Odpowiedzialność za błędy w sztuce lekarskiej, gdy lekarze korzystają ze sztucznej inteligencji
Społeczeństwo
PRZEWODNIK Społeczny
Kiedy sztuczna inteligencja wyrządza szkodę, odpowiedzialność zazwyczaj spada na ludzi i firmy, a nie na samą sztuczną inteligencję.
Posłuchaj tego przewodnikaOpowiadane przez sztuczną inteligencję · ~3 min
Może to być firma, która wdrożyła system, twórca lub producent wadliwego produktu albo profesjonalista, który polegał na nim w sposób niedbały, a roszczenie jest zazwyczaj wnoszone na podstawie obowiązującego prawa, takiego jak przepisy dotyczące zaniedbania, wprowadzenia w błąd i odpowiedzialności za produkt. Ma to znaczenie, ponieważ sądy i ustawodawcy decydują obecnie, jak te stare zasady stosować do oprogramowania, które się uczy i zmienia. W UE przepisy dotyczące odpowiedzialności za produkty zostały przeredagowane tak, aby obejmowały oprogramowanie, w tym sztuczną inteligencję.
Most AI harm claims fit into three familiar legal routes. Negligence asks whether someone failed to take reasonable care, for example by deploying a system without adequate testing or monitoring. Misrepresentation covers false statements a business makes, including statements made through its chatbot. Product liability can hold manufacturers strictly liable for defective products, meaning the injured person does not have to prove fault, only the defect, the damage and the causal link. The Air Canada case shows the simplest principle. In February 2024, the Civil Resolution Tribunal found the airline liable for negligent misrepresentation after its chatbot wrongly said bereavement fares could be claimed retroactively. The award was small, roughly C$800 including interest and fees, but the reasoning is clear: a company is responsible for all the information on its website, whether it comes from a static page or a chatbot. In the EU, the revised Product Liability Directive (EU) 2024/2853 entered into force in December 2024 and applies to products placed on the market from December 2026. It explicitly treats software, including AI systems, as a product. Free and open-source software developed outside commercial activity is excluded. Covered damage now includes medically recognized psychological harm and the destruction or corruption of data not used for professional purposes. Courts can order the disclosure of evidence and presume defect or causation where technical complexity makes proof excessively difficult. The separate AI Liability Directive, proposed in 2022 to ease fault-based claims, was dropped after the Commission announced in February 2025 that it expected no agreement. A common misconception is that AI creates a legal vacuum. In practice, existing doctrines are applied, although proving causation for opaque systems remains hard.
W sprawie Moffatt przeciwko Air Canada (2024) trybunał w Kolumbii Brytyjskiej uznał linię lotniczą za odpowiedzialną po tym, jak jej chatbot na stronie internetowej podał błędne informacje na temat taryf dla osób w żałobie. Odrzucił argument, że chatbot odpowiada za własne wypowiedzi.
W sprawie Mata przeciwko Avianca (2023) prawnicy z Nowego Jorku zostali ukarani za złożenie pisma procesowego z fałszywymi cytatami z orzecznictwa wygenerowanymi przez ChatGPT. Sąd uznał profesjonalistów za odpowiedzialnych za sprawdzenie składanych przez nich dokumentów.
Zgodnie ze zrewidowaną dyrektywą UE w sprawie odpowiedzialności za produkty, osoba poszkodowana przez wadliwe urządzenie medyczne lub robota z funkcją sztucznej inteligencji może dochodzić odszkodowania od producenta bez konieczności udowadniania winy.
W sprawie Garcia przeciwko Character Technologies rodzina zarzuciła, że projekt chatbota przyczynił się do śmierci nastolatka. W 2025 roku sędzia federalny w USA pozwolił na kontynuowanie roszczeń z tytułu odpowiedzialności za produkt po wstępnym wniosku o oddalenie, badając, czy aplikacje chatbotów mogą być traktowane jako produkty.
Należy spodziewać się większej liczby sporów sądowych, które sprawdzą, czy wyniki generatywnej sztucznej inteligencji są uznawane za produkty, w jakim stopniu amerykańska sekcja 230 chroni treści generowane przez sztuczną inteligencję oraz jak sądy poradzą sobie z kwestią przyczynowości w przypadku nieprzejrzystych systemów. W UE zrewidowana dyrektywa w sprawie odpowiedzialności za produkty zacznie mieć zastosowanie do nowych produktów od końca 2026 roku, a sądy krajowe zaczną interpretować zawarte w niej domniemania. Wycofana dyrektywa w sprawie odpowiedzialności za sztuczną inteligencję pozostawia na razie roszczenia oparte na winie prawu krajowemu, więc wyniki mogą się różnić w zależności od kraju. Dla organizacji staranna dokumentacja i nadzór człowieka prawdopodobnie będą miały większe znaczenie niż jakakolwiek pojedyncza nowa ustawa.
Darmowy newsletter
Trzy zweryfikowane historie AI każdego poranka w dni robocze, napisane prostym angielskim. Bezpłatne na zawsze, bez reklam.
Jedno e‑mail każdego dnia roboczego. Wypisz się jednym kliknięciem. Nigdy nie sprzedajemy ani nie udostępniamy Twojego adresu.
Sprawdź się
Natychmiastowa informacja zwrotna na każde pytanie oraz udostępnialny certyfikat z weryfikowalnym ID po zaliczeniu kursu.
Wspieraj darmową edukację AI. AI Understanding jest organizacją non-profit 501(c)(3) — bez reklam, bez płatnej ściany, zawsze. Przekaż darowiznę
Kiedy sztuczna inteligencja wyrządza szkodę, odpowiedzialność zazwyczaj spada na ludzi i firmy, a nie na samą sztuczną inteligencję. Może to być firma, która wdrożyła system, twórca lub producent wadliwego produktu albo profesjonalista, który polegał na nim w sposób niedbały, a roszczenie jest zazwyczaj wnoszone na podstawie obowiązującego prawa, takiego jak przepisy dotyczące zaniedbania, wprowadzenia w błąd i odpowiedzialności za produkt. Ma to znaczenie, ponieważ sądy i ustawodawcy decydują obecnie, jak te stare zasady stosować do oprogramowania, które się uczy i zmienia. W UE przepisy dotyczące odpowiedzialności za produkty zostały przeredagowane tak, aby obejmowały oprogramowanie, w tym sztuczną inteligencję.
Trybunał stwierdził wprowadzenie w błąd w wyniku zaniedbania i uznał, że firma odpowiada za wszystkie informacje na swojej stronie internetowej, w tym za odpowiedzi chatbota.
Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka usuwa potrzebę udowadniania niedbalstwa, co ułatwia poszkodowanym uzyskanie odszkodowania.
Dyrektywa (UE) 2024/2853 włącza oprogramowanie w zakres odpowiedzialności za produkty. Oprogramowanie darmowe i o otwartym kodzie źródłowym rozwijane poza działalnością komercyjną jest wyłączone.
Komisja wycofała ten wniosek, co na ten moment pozostawia roszczenia dotyczące sztucznej inteligencji oparte na winie w gestii prawa krajowego.
Objęte szkodą są obecnie utrata lub uszkodzenie danych niewykorzystywanych do celów zawodowych, a także medycznie rozpoznana szkoda psychiczna.
Ucz się dalej
Wybrano więcej przewodników na ten temat
NastępnyNastępny poradnik
Odpowiedzialność za błędy w sztuce lekarskiej, gdy lekarze korzystają ze sztucznej inteligencji
Społeczeństwo